Un atro mundo ye real, porque lo somos fendo

[cml_meya_alt itz='749']LAVOZDELVIENTO - Poster_v3.5_W_small[/cml_meya_alt]

“No ye una utopía cambiar o sistema actual. Utopía ye creyer que iste modelo basau en a explotación d’os recursos naturals continará indefinidament en una planeta finita” con ista frase prencipia o documental A voz de l’aire. Simients de transición, un film de Carlos Pons sobre chent que intercambea simients “tradicionals, antigas y raras”, una trobada con transmisors y guardians d’a biodiversidat, con chovens que apadrinan variedatz locals. Un viache de 21 días por o Mediterranio ta capuzar-se en a mar d’a permacultura, o decreiximiento, a transición, as cooperativas integrals, as ecoaldeas, a sobiranía alimentaria, a democracia real…

En definitiva, una visita a 35 prochectos y mas de 200 personas resumida en hora y meya ta amostrar-nos que no ye que unatro mundo sía posible, sino que ixe mundo ya ye real y ye muit amán. Amás, tenemos muitos motivos ta sumar-nos a ell, porque amenestemos enchegar vías alternativas en as qualas se faiga un uso sostenible d’os recursos, amenestemos asegurar-nos un futuro y que ixe porvenir sía nuestro y no sía en mans d’atros.

A voz de l’aire ye un documental ta ubrir os uellos y reflexionar. Como diz un d’os protagonistas d’o documental, “si as celulas d’o nuestro cuerpo se renuevan constantment, quiere isto dicir que somos formaus integralment d’o mundo que nos rodea? Somos un con o nuestro entorno natural? Si as plantas, os animals, as montanyas y os ríos son una mercadería a os uellos d’o sistema economico; tanto como l’augua, l’aire, o sol y a tierra, quiere isto dicir que os sers humans tamién femos parte d’ista mercadería?”

As voces de l’hortal

Dignidat. Luita. Treballo. Paisache. Belleza. Libertat. Ecosistema. Goyo… De tot isto y muito mas tracta As voces de l’hortal, un documental dirichiu por Ángela Palomares y basau en o treballo que entre 2013 y 2014 levó a cabo o grupo d’investigación d’a Universidat de Granda PlanPais Paisaje Andaluz.

En a gravación, s’exposan iniciativas de producción y consumo de productos ecolochicos en a Vega granadina y s’amuestra l’hortal como alternativa a o desemplego, contrimostrando que se puede vivir d’o campo.

Ama-me Encarnecidament

“A unica forma d’alimentar a las poblacions de forma duradera ye permitir que sían autosuficients en o suyo territorio, en a suya tierra y en as suyas localidatz. Cal modernizar a ganadería, pero no industrializarla”. Baba Doum (Conferencia de Ministros d’Agricultura de l’África Central y Occidental).

[cml_media_alt id='73']Ilustración de LoveMEATender.[/cml_media_alt]
Ilustración de LoveMEATender.

Fa poco me charroron d’un documental belga clamau LoveMEATender, traduciu a o castellán como Ámame Encarnecidamente, que dende un tono amable, a la par que ironico, denuncia o sistema intensivo de producción animal.

O documental, emitiu en o programa DocumentosTV d’a 2 de TVE en mayo de 2012, refleixa cómo s’ha iu industrializando a ganadería ta poder satisfer o consumo de carne mundial, aumentando d’ista traza l’impacto medioambiental y disminuindo o buenpasar animal.

“A lo largo d’a suya vida, un ciudadano belga consumirá, de meya, 5 vacas, 7 ovellas, 42 cerdos, 891 pollos, 43 pavos y 24 coniellos. Belchica ye un país chicot, pero se i sacrifican 285.000.000 animals a l’anyo…” Con istes datos prencipia Ama-me Encarnecidament, un film que busca conscienciar a o consumidor sobre l’orichen d’os alimentos que consume, ya que, como diz un d’os protagonistas d’o documental, André Pochon, agricultor chubilau,

André Pochon, ganadero chubilau. (Foto: at-production.com)
André Pochon, ganadero chubilau.

“o consumidor ye l’achent que aboca a maquina ent’a sensatez u ent’a locura. Si o consumidor sigue tolerando qualsiquier coseta, a maquinaria no s’aturará. Pero si refusa iste tipo de producción, os fabricants se veyerán obligaus a adaptar-se a la demanda”.

En definitiva, un documental muit recomendable ta conoixer un poquet millor o mundo en o qual vivimos.