Por un feminismo de chirmanas de tierra 2021

Iste anyo que deixamos dezaga, pero que encara zurrastiamos, nos ha imposau a muitas a mirar-nos a vida a traviés d’una finestra; a atras tantas, adaptar-nos sin remedio t’as midas urbano-centricas que s’han pensau dende y pa las grans ciudatz. A primavera s’acerca y seguimos en una pandemia que s’ha levau masiadas vidas que no bi tornarán, y que ha acentau encara más a crisi, a precariedat y a falta de servicios en a qual vivimos. Ha habiu de venir-ie un virus pa contrimostrar que iste sistema que no orbita arredol d’a vida y en o qual nos trobamos acazadas no ye sostenible, y que no ye que o comienzo y agreviamiento d’atras crisis y pandemias. A ista emerchencia climatica, en istos zaguers tiempos s’han uniu a emerchencia social y sanitaria, y no podemos prencipiar iste manifiesto sin trayer aquí a todas as personas abatanadas por o virus y o sistema.

Talment podamos cayer en a error de pensar que as parolas no son capaces de guaire. Pero nusotras nos pensamos que siguen estando importants. Manimenos a incertidumbre y a mal, as nuestras parolas son tamién ecosistemas de pensamientos y accions que no existen en atros puestos. Gracias a ellas podemos veyer o mundo, formar parte d’ell, reprexinar y fer posible pensar y creyer en atros futuros difuera d’iste sistema.

Chirmana, 

iste 2021 no saldremos t’a carrera como atros anyos. Seremos deseparadas por una distancia que nos ha furtau os besos, os abrazos que levamos un anyo sin sentir, y ixas risetas que han amagau as mascarutas. Por ixo, en iste anyo en o qual as plazas serán mas vuedas que no nunca, tos convidamos a leyer istas parolas, a fer-las vuestras, dende os balcons, dende os fogarils, y deixar que o fumo d’as chamineras s’encargue de chuntar as nuestras voces, que l’aire as faiga plegar bien luen.

Iste 8 de marzo no podemos deixar de devantar a nuestra voz como mullers rurals. Porque a pandemia tamién ha traito menutos d’usma; menutos en os quals hemos visto como que a propia ciudadanía s’organizaba y s’encargaba d’ixo a o que as politicas publicas no han quiesto plegar, porque no han teniu a talla ni han estau prous. Por ixo queremos dar-tos as gracias: por amostrar-nos que atras formas de convivir y d’emparo mutuo son posibles.

Gracias a ixas mullers productoras y pensaderas, que dende abaixo s’han organizau pa que os suyos alimentos locals y de proximidat podesen plegar en todas as casas. Nos femos alcordanza especialment d’iniciativas como SOS Campesinado, y de todas as chornaleras migrants que l’anyo pasau se quedoron agazapiadas dentro d’as nuestras mugas, en un país que no yera o suyo, luen d’as suyas familias y en unas condicions muit luen de poder denominar-se dignas. Tamién de todas aquellas personas que treballan en o sector agricola y ganadero que s’apegoron de covid-19 entre a primavera y o verano pasaus a causa d’as condicions infrahumanas en as qualas treballaban y viviban, metendo de manifiesto un sistema de producción intensivo que se sostiene a pur de no respectar os dreitos humans mas basicos, ni o buenpasar animal, ni os recursos naturals ni o territorio que nos sostienen.

Gracias a todas ixas mullers que no deixan ni an que un día de cudiar d’o suyo bestiar, d’a tierra, de conservar as nuestras razas autoctonas y simients locals,  mantenindo os nuestros ecosistemas y a suya biodiversidat. Ni o virus ni as grans nevadas d’iste hibierno han aconseguiu aturar-las. Porque, si os nuestros medios rurals no son zonas catastroficas, ye gracias a que han estau treballando terne que terne y altruistament, una faina que gran parte d’as vegadas sigue estando invisible y no reconoixida.

Iste anyo nos hemos quedau mas uerfanas que no nunca por culpa d’iste virus. Hemos perdiu a muitas personas a las qualas querebanos: que formaban parte d’a nuestra familia, d’as nuestras amistatz, complices en o día a día… Y, más que más, hemos perdiu ixa gran sabiduría que s’amaga dezaga d’os uellos y as mans de tantas mullers rurals d’edat abanzada. Una conoixencia d’a tierra, d’o medio que nos rodeya, heredau d’as güelas d’as güelas d’as suyas güelas, que agora custodiarán as flors y as piedras, y que con ellas ha marchau pa cutio.

Tamién s’en han iu con ellas muitas parolas que ya nunca no i tornarán. Belunas, con suerte, habrán quedau replegadas en as fuellas de bell diccionario local, asperando a que belún las espolse. Porque tampoco no podemos ixuplidar-nos d’a riqueza lingüistica que han custodiau as mullers rurals, metendo nombre a totz os elementos que nos rodeyan, y gracias a las quals hue tenemos a suerte de poder seguir escuitando una gran variedat de luengas y accentos que fan unicos y diversos os nuestros medios rurals. Dezaga d’a luenga y d’a parola bi ha formas de vida y vinclos marabillosos y unicos. 

Tampoco no nos ixuplidamos de todas as mullers que se veyen discriminadas por a suya diversidat y d’as nuestras chirmanas trans. No podemos ixuplidar-nos d’ixas mullers que charran y veyen con as suyas mans, ni d’as mullers que caminan a atros ritmos. D’as mullers rurals con sufrimientos y malestares emocionals, d’aquellas con capacidatz distintas. Clamadas barrenadas, clamadas raras, clamadas discapacitadas. Sinyaladas por estar diferents. Doplement ixuplidadas y doplement afectadas por a pandemia.

Todas somos diferents,

y todas,

chuntas, 

con as nuestras diversidatz, custodiamos os nuestros medios rurals. Los emplimos de vida y nos enreligamos pa seguir enta debant, ixuplidando-nos d’ixas parolas que empecipian por “des-” y que tanto goyo fan a os medios de comunicación.

Decibanos que a pandemia nos ha furtau os abrazos, pero hemos teixiu mas retz que no nunca pa suplir ixa falta de servicios que han estau agreviaus por a pandemia. Organizando-nos pa levar virolla a qui no podeba salir de casa suya, visitando a qui no podeba veyer a os suyos familiars por estar luen, y dedicando mas tiempo que no nunca a cudiar de qui tenemos cerca.

En istos tiempos dificils, muitas mullers han habiu de combinar os treballos en o campo, atras o teletrabajo, atras han seguiu a lo piet d’o canyón en os centros de salut; con estar mayestras, cudiadoras, enfermeras… Habendo d’estar disponibles pa la resta tot o tiempo. 

Hemos sentiu constantement que tenemos muita suerte de vivir en un lugar, porque tenemos contacto directo con a naturaleza. Pero o que dengún no veye ye que aquí os servicios basicos s’han visto disminuius por partida dople; uns servicios que ya yeran tasos y que en muitos casos han desapareixiu. Con o virus como sincusa s’han zarrau centros de día y minchadors, y s’ha reduciu l’horario de muitas guarderías y atros espacios dedicaus a os cudiaus. Amás, muitas familias han habiu de quitar d’as residencias a os suyos güelos por miedo a que s’en apegasen, trobando-se muitas mullers sin unatra alternativa que haber d’apanyar-se-las pa poder conciliar os suyos treballos con o cudiau d’os suyos familiars dependients. 

Nos femos alcordanza tamién de todas as companyeras que han sufierto ERTES, u que han habiu de zarrar os suyos negocios por a crisi derivada d’a pandemia. Hemos visto cómo, mientras muito tiempo, dende as administracions s’ha empentau en as zonas rurals o turismo como (quasi) sola fuent d’ingresos. Iste anyo a pandemia ha feito que muitas familias en o rural dedicadas a o turismo lo sían pasando realment malament y no tiengan atras opcions.

A pandemia ha agudizau, mas que no nunca, a breca dichital. En un anyo en o qual o teletreballo ha emerchiu en o nuestro país, nos hemos trobau con que mientras en as grans ciudatz ye plegando ya o 5G, en muitos d’os nuestros lugars no i hai ni sisquiera banda ampla. Hemos incorporau a parola «teletreballo» en a nuestra rutina, y pa muitos medios y administracions s’ha convertiu en panacea y salvación d’os nuestros meyos rurals. Nusatras hue queremos reivindicar o tierratreballo. Queremos seguir luitando por tener acceso a la tierra y a una vivienda digna en o medio rural. Queremos que s’aduye y se faciliten as produccions agroecolochicas y extensivas que son ligadas a o territorio, producindo alimentos d’alta valor ambiental, creyando un vinclo unico entre persona, animal, simient y tierra. Queremos dignidat y dreitos pa las personas migrants que treballan en os nuestros campos. Queremos os servicios publicos de calidat que nos mereixemos.

Luego i tornará a primavera. 

Os nuestros campos ya lucen una color verda que nos fa pensar en unatro maitín. No importa o que venga, porque seguiremos unidas chirando-nos a las adversidatz. Porque ni sisquiera iste virus ha aconseguiu vuedar o nuestro territorio. Seguimos chuntas frent a la pandemia. Seguimos unindo os nuestros lugars teixindo retz y vinclos, con as nuestras mans tintadas por a color d’o tierra. Y nos quedamos aquí en iste territorio y conchugamos o verbo «aterreñar», una parola d’o norte que nos torna a esperanza y a luz. Significa veyer y pisar a tierra de nuevo dimpués d’a nieu, no solo que nusotros, sino tamién os animals, que tornan dimpués d’as grans nevadas a alimentar-se d’o pasto. Sabemos que luego podremos tacar-nos as mans de tierra, todas chuntas; mirar-nos, y fer una riseta.

Por un feminismo de todas,

por un feminismo de chirmanas de tierra.

*A ilustración ye d’Eva Piay. Podetz descargar-la aquí.

**Iste Manifiesto ye escrito por María Sánchez y Lucía López Marco. Gracias a os consellos y aportacions de Celsa Peitado, Ana Pinto, Blanca Casares, Patricia Dopazo, Mentxu Ramilo, Karina Rocha, Elisa Oteros y Elena Medel. Y a tantas que hetz feito plegar as vuestras aportacions.)

***Iste manifiesto ye traduciu a l’aragonés por Lucía López Marco.

****Descarga iste manifiesto en pdf aquí.

Iste manifiesto ye tamién disponible en os siguients idiomas:

en aranés

en asturianu

en catalán

en cántabru

en castellano

en euskera

en estremeñu

en galego

en portugués

Feliz Día d’a Luita labradora

Totz os 17 d’abril se celebra o día d’a luita labradora en homenache a todas aquellas personas que treballan y esfienden a tierra, a sobiranía alimentaria y cudian d’a naturaleza, as simients y razas locals y l’augua. O motivo d’ista calendata ye en homenache a 19 labradors d’o Movimiento Sin Tierra que estioron asasinaus o 17 d’abril en o Dorado dos Carajas, Brasil, por a policía militar d’o estau de Pará, y qualos asesinos a día de hue siguen impunes. Aquell asesinato conmocionó a lo mundo y, pa que a suya muerte no se xublidase y para visibilizar a suya luita y a de tantas personas por a sobiranía alimentaria, se declaró o 17 d’abril como o Día d’a Luita Labradora.

Por qui han dau a suya vida en esfensa d’a sobiranía alimentaria, y por todas as personas que dan vida a la tierra, celebremos o Día de la Luita labradora.

Conoixetz a SuperMarta?

Cuento publicau en o Suplemento escolar de l’Heraldo de Aragón  l’11 de marzo de 2020.

SuperMarta no ye una ovella cualsiquiera: ye como a vaca leitera ixa d’a cancion, fueras de que en cuentas de fer leit merengada y matar moscas con a coda, proteche a la resta d’o rabanyo de quantas aventuras, contornillos u engulemadas se mete, que cal decir que en este rabanyo en son prous…
De normal as ovellas martas se limitan a protecher d’as tronadas a la resta d’ovellas que son con ellas, pero SuperMarta ni sisquiera ye una ovella negra cualsiquiera… Ya quan naixió, o pastor paró cuenta: en cuentas d’ir o parto china-chana, salindo primero as patas y a cabeza y dimpués a resta d’o cuerpo, esta naixió de culo y fendo una pintacoda que hebatz d’haber visto a cara d’enarcau que feba o pastor!

De chicorrona ya marcaba de meter-se en empandullos, pero lo cierto ye que en totz os zancochos en os que meteba a o rabanyo, ella remataba salvando a todas as ovellas. Un día salvó a un corderet d’un rabanyo contrario d’uns estivaires que quereban pillar-lo pa ves-te-lo a saber qué! Estió tan nombrada aquella historia, que mesmo salió en a portada de l’Heraldo d’Ovellón!
As ovellas d’o suyo cubilar yeran tan argüellosas, que s’esquiroron cadauna un troz de vellón pa teixer-le una capa, porque como buena heroína, una en necesitaba… Dende alavez dixó d’estar ‘a marta’ pa estar ya pa siempre ‘SúperMarta: a ovella heroína’.

Qué queretz conoixer más aventuras d’a increyible SuperMarta? Pos quedar-tos a l’atisba en esta sección, que de cabo ta quan tos las iré contando! Pero por hué ya ye prou, que cuento contau, por a chaminera s’ha escapau!

Vocabulario
Contornillos, empandullos, zancochos, engulemadas: líos, complicaciones.
Ovellas martas: o simplemente ‘martas’ es el nombre que reciben en aragonés las ovejas completamente negras, que no pueden tener un pelo blanco. Se
consideran sagradas, así que no se les puede hacer daño. Se cree que protegen al rebaño de las tormentas.
Tronadas: tormentas con truenos –como las de las
pelis de Harry Potter, cuando aparecen los malos–.
Parar cuenta: prestar atención, darse cuenta.
Pintacoda: voltereta.
Cubilar: paridera.
Dende alavez: desde entonces.
Estivaires: veraneantes.
Fer cara d’enarcau: poner cara de sorpresa.
Ves-te-lo a saber: vete tú a saber,
Esquirar: esquilar.
A l’atisba: con atención, atentos o atentas.
De cabo ta quan: de vez en cuando.

Ilustración de Pilar Serrano

Texto de Lucía López Marco

Por un feminismo de chirmanas de tierra: Manifiesto 2020 por as mullers rurals

Iste marzo no nos ha traito a primavera; ya leva acucutando dende ibierno masiau luego. A falta de plevidas y a emerchencia climatica en a qual nos trobamos fan mas que necesario nombrar a crisi ecolochica y climatica. Actuar, estar conscients d’a tierra que pisamos, d’ixos arbols que s’ixugan por primera vez por a sequera pero con tot y con ixo siguen acubillando niedos y cudiando con o suyo propio cuerpo a las nuevas crías. Cosirando, como ixa parola tant bonica de l’aragonés que embreca estar pendient, mirar, promenar pa comprebar cómo son l’hortal, os animals, os de demás. Cosirar, cudiar, querer.

Chirmana,

Nusotras

tamién somos asinas. Y venimos d’isto. Somos nietas, fillas, sobrinas, chirmanas, mais… de tantas y tantas mullers que no tenioron opción de decidir y quedoron a la uembra. En o paco, difuera de l’atención y d’a luz, cargando con una mochila graniza y pesada de cudiaus, quefers domesticos, campo, hortal, animals, fillos, chirmans… sin recibir brenca a truca d’ixo, con as mans ubiertas y escrebazadas de treballar dimpués de dar toda una vida pa la resta que no existe pa muitos ni se considera, porque no se valora ni se remunera como habría de. Somos as ramas d’ixas mullers arbol que mantenioron as casas d’os nuestros campos y os nuestros lugars con os suyos mesmos cuerpos, y que hue mal claman mullers tot-terreno y heroínas d’o rural pa amagar una situación muit grau de masclismo y desigualdat.

Mullers invisibles, en as marguins, a las quals muitas veces no consideramos en as nuestras luitas sin empatizar con os suyos tiempos y os suyos ritmos… Mullers a las quals creyemos chirmanas de totz os feminismos, diversas… y que nos cal reivindicar no nomas en os nuestros lugars, sino tamién en as ciudatz, ya que o masclismo y a desigualdat ye una infección que fa alcance a totz os estratos d’a nuestra sociedat. Hue queremos reivindicar-las. Pensar en ellas. Nombrar-las. Por todas aquellas que habioron de deixar a casa suya a la fuerza por un pantano u una repoblación forestal. Por aquellas que habioron de marchar difuera d’o suyo lugar y treballar en a ciudat como sirvientas, cocineras, limpiaderas, camareras, horreras, operadoras de fabrica… Por todas as mullers que han seguiu cudiando dende a distancia d’os suyos, devantando un territorio que nunca no las ha nombrau ni recordau como mereixen. Por aquellas que ya no i son y ni sisquiera podioron tornar-ie. Por todas as que siguen emigrando ta buscar as oportunidatz u os servicios que no troban en os suyos lugars.

Por todas.

Por todas as que mantienen viva a ista Espanya vaciada que tanto resuena en os medios y que siguen cargando con a mesma carga de cudiaus en o nuestro medio rural, sin os mesmos dreitos, ni servicios basicos que en atros puntos d’o país. Son ellas; somos nusotras, convertidas en ciudadanas de segunda, as que cudiamos o que o Estau ixuplida, o que o Estau nos saca. Y queremos que l’Administración no piense nomás en satisfer as demandas d’as ciudatz, porque a nusotras tamién nos fan falta servicios basicos. Queremos poder decidir si ir-nos-ne u quedar-nos. Queremos soberanía alimentaria, ganadería extensiva y agroecolochía. Queremos creyar comunidatz, mantener-las, aduyar-nos siempre las unas a las atras. Sentir-nos reconoixidas y refirmadas.

Chirmana,

ista sudor que hemos heredada y cargamos ye invisible,

pero ye present en cada hortal,

en cada casa,

en cada escuela,

en a mesma tierra.

Istas mans, que dengún no veye y dengún no calma. Istas mans que treballan a tierra, cudian a os chicotz y a os grans, cunan, dan de minchar, cudian d’os animals y d’os hortals. Istas mans plenas d’historias, tradicions, oficios y parolas heredadas a traviés d’a voz. Una voz viva que si no cudiamos morirá con as nuestras antipasadas.

Istas mans que no tenioron opción y d’as quals nunca no se preocuporon, y siguioron con tot y con ixo teixendo territorio, familias, comunidatz y lugars.

Istas mans que se creban en silencio y sin protestar dezaga d’a barra d’a tabierna, que amagan as duras condicions d’as mariscadoras, que saben d’a triple discriminación d’as nuestras chirmanas migrants chornaleras, que conoixen a precariedat d’aquellas a qui as suyas familias ixuplidoron en bell puesto, y que quieren acompanyar y acubillar tamién hue a las nuestras chirmanas trans. Istas mans que son ubiertas pa recibir y integrar a todas as personas nuevas que vienen a vivir a os nuestros lugars.

Hue, muitas mullers d’o nuestro medio rural no podrán participar en os actos que bi ha preparaus porque no tienen opción ni aduya posible: solo que la de quedar-se en casa u en o campo y cosirar. Por ellas, por a suya ausencia, por todas as inchusticias que han traito siempre a guinya en as suyas mans, por tot o que han feito por nusatras; hue queremos chilar, denunciar a suya situación, homenachear-las, decir-les que somos aquí con as mans y a voz disposadas. Somos aquí. No sotz solas. Queremos decir-tos que somos tamién cado, un cubillar, un ret: como as ovellas quan fa calor, que s’agrupan y protechen as suyas cabezas las unas debaixo d’as atras, fendo o morrión. Aquí somos, chirmanas.

Aquí somos pa estar rabanyo. Un rabanyo infinito y diverso.

Pa cosirar las unas d’as atras.

Porque ya somos fartas que digan que a tierra nuestra ye vueda, bi ha muitas mans invisibles de mullers que lo mantenioron y lo mantienen vivo.

Por un feminismo de todas,

por un feminismo de chirmanas que cosiran.

Por un feminismo de chirmanas de tierra.

***

Puetz adherir-te a o nuestro manifiesto aquí. Somos rabanyo. Chuntas, millor.

***

A ilustración ye de Pilar Serrano. Podetz descargar-la pa imprentar-la aquí.

Iste anyo as amigas d’Ajuar comparten con nusotras a Jota de la Huelga (Ixota d’a vaga) pa que la cantemos todas chuntas.

Iste Manifiesto estió escrito por María Sánchez y Lucía López Marco . Gracias a os consellos y anotacions d’Elena Medel. Y a tantas que hetz feito plegar as vuestras aportacions.

Iste texto ha estau traduciu a l’aragonés por Lucía López Marco.

Mientras o día se puyarán a ista dentrada o manifiesto en todas as luengas d’o nuestro territorio.

A lana de l’ansotana

Articlo publicau en Eldiario.es Aragón, o 14 de chinero de 2020

L’atro día belun se sorprendió quan le charré d’Esquellana, una iniciativa social pa transformar a lana d’a ovella guirra, a unica raza d’ovella valenciana, y d’ista forma poder asegurar a las ganaderías o ingreso d’os costes que suposa a esquira. Lo millor d’ista iniciativa ye que fa veyer que l’amor –por a biodiversidat agraria en iste caso- mueve montanyas… A lo menos montanyas de lana, que han dixau d’estar acumuladas en as torres, an que acababan indo directament ta la vasuera, y han resultau estar una d’as claus pa mantener ista raza en periglo d’extinción, ya que as companyeras dezaga d’iste prochecto han aconseguiu que as ganaderías d’ovella guira tiengan un alicient extra que les faiga pensar-se-lo dos veces antes que no cambiar as suyas ovellas por atras en teoría más productivas pero menos adaptadas a o territorio.

Read more

Ya ye disponible en aragonés o numero 1 d’a Revista Mallata!

Encara que con prou retraso, ya ye disponible a versión en aragonés d’o numero 1 d’a Revista Mallata, a unica revista dichital en aragonés y castellano escrita por mullers sobre medio rural, ganadería extensiva y sobiranía alimentaria.

Tot empecipió con una “prebatina” d’una revista pa l’alumnalla d’aragonés d’a Escuela d’aragonés Nogará, quan l’11 de febrero de 2019 salió lo numero 0 d’ista revista. L’exito que tenió ha levau a que salga iste numero 1, disponible tanto en castellán como en aragonés, en o qual hemos participau 13 mullers (Rebeca Peguero Alquézar, Anna Gomar, Águeda Vitòria, María Sánchez, Miriam Sánchez Montanel, Stéphanie Maubé, Marta Estopiñán, Rosa Diez Tagarro, María Bueno, Ruralmineras, Ana Santidrián, Edurne Caballero y Lucía López Marco).

A revista se puede consultar online u descargar gratuitament dende a pestanya Revista Mallata en a cabecera d’iste blog u clicando aquí.

Exposicion fotografica: Mongolia, paradiso nomada

Os días 2, 3 y 4 d’aviento podrá visitar-se en o hall de l’edificio aulario d’a Facultat d’Albeiteria d’a Universidat de Zaragoza a exposición Mongolia, paradiso nómada, de l’autora d’iste blog, Lucía López Marco. A exposición nos treslada ta la taiga y a estepa d’o país asiatico, y nos amana a os suyos paisaches y os suyos animals, pero más que más a las suyas chents, amostrando-nos como ye o día a día d’as familias nomadas a traviés d’as 10 seccions d’as qualas se compone: Vida a la intemperie; a vida nomada; vivindo en a taiga; o muigo; estar muller en tierra nomada; a vida en o ger; o camello asiatico y o caballo: fundamentals en os ecosistemas nomadas; a relación con a vida salvachina; a tierra d’as crabas negras; y yaks: a esencia asiatica.

A exposición fotografica se complementa con unatra audiovisual que tendrá puesto o mierques 4 d’aviento a las 18 horas en a Facultat d’Albeiteria d’a Universidat de Zaragoza.

As dos exposicions s’enmarcan aintro d’as actividatz organizadas por a VII edición d’a Transuancia que organiza o Departamento de Patolochía Animal de dita facultat.

Tocando Tierra: Foro de Sobiranía Alimentaria, Feminismos y Esfensa d’o territorio

O 14 y 15 d’aviento se celebrará en Navarra, entre Iruñea-Pamplona y Elizondo, o Foro de Sobiranía Alimentaria, Feminismos y Esfensa d’o Territorio Tocando Tierra: Mullers Sembrando Chuntas, organizau por Mugarik Gabe Nafarroa, Mundubat y IPES con a colaboración d’o Gubierno de Navarra.

L’obchectivo ye creyar puents y abordar luitas comuns entre distintas corrients que tienen una apuesta comuna por un nuevo modelo que meta a vida, a Sobiranía Alimentaria, os cudiaus y a esfensa d’o territorio en o centro. Ye endrezau a diversos colectivos, asociacions y mullers, que deseyen reflexionar y treballar en a esfensa d’a vida y o territorio, dende una perspectiva feminista.

O Foro prencipiará o 14 d’aviento en Pamplona-Iruñea, en Plazara! (C/ Mayor, 31), metendo en contexto os dialogos que se pueden establir entre a Sobiranía Alimentaria y diferents perspectivas feministas. Se proseguirá mapeando os nuestros cuerpos y territorios d’a man d’o Colectivo Miradas Criticas, que amanará a las personas asistents a o feminismo latinoamericán y caribenyo. Dimpués s’escuitará y debatirá entre diferents plantiamientos, dentro d’o movimiento feminista, sobre alimentación, sostenibilidat, cría de bestiar y a nuestra relación con l’entorno.

De tardes, se treballará en grupos ta articular accions concretas a partir de qualques temas que surtioron en o Foro Feminismo Labrador y popular celebrau l’anyo pasau en Antzara (Mendillorri), entre ells, cómo amillorar a conoixencia mutua y os retz, entre lo urbano y lo rural. A chornada acabará bailando con o grupo Malezas, en Zabaldi.

O  15  d’aviento  o foro continará  en  Elizondo  fendo una gambada  por  o  entorno,  con  mullers productoras  agroecolochicas  d’a zona  y  colectivos  que  son  treballando  ta  frenar  dos prochectos  especulativos  y  extractivistas  en  Baztan:  Erdiz  Bizirik   y  Aroztegia  eta  gero  zer? A chornada zarrará con propuestas de treballo futuro y a lectura d’un manifiesto en común.

O programa completo en castellán ye disponible aquí, y en euskera punchando aquí.

Mas información en: http://mugarikgabenafarroa.org / mpulido@mundubat.org / 686 670 143

Inscripcions: dica o 8 d’aviento https://forms.gle/fb6udqh1rscm3f9ga